Home / Przyroda / Fauna / Pasiasty jegomość
Traktor 4x4 CUP 2018

Pasiasty jegomość

Borsuk (Meles meles) jest niewielkim, lecz masywnym ssakiem. Prowadzi nocy tryb życia, a za dnia przebywa w swojej norze. Jest smakoszem dżdżownic, jednak nie pogardzi jagodami, czy grzybami. Cechuje go upodobanie do czystości.

Kto choć raz w życiu miał okazję spotkać na łonie natury borsuka, zwanego także jaźwcem, zapamiętał go z pewnością. Ssak ten ma charakterystyczną krótką i szeroka głowę zakończoną szpiczastym ruchliwym nosem. Jego głowę pokrywa biała sierść przedzielona dwoma czarnymi pasami biegnącymi od nosa przez oczy ku karkowi. Niektórzy naukowcy uważają, że jest to ubarwienie przypominające układ cieni na dnie lasu, inni z kolei sądzą, że pozwala ono borsukom rozpoznawać się w czasie przemierzania korytarzy ich nor.
Tułów jaźwca pokryty jest szarym futrem i zakończony ogonem, który u samców jest dłuższy i cieńszy niż u samic. Tak ubarwiony ssak prowadzi głównie nocne życie, choć nietrudno spotkać go za dnia w lesie.

Elementy biologii gatunku

W lipcu i sierpniu borsuki poświęcają swój czas na amory. Kilka psów (łowieckie określenie samca) stara się wywrzeć jak najlepsze wrażenie na samicy, która wybiera tylko jednego. Niektóre źródła podają, iż dany samiec i dana samica łączą się w parę na całe życie. Trudno w to uwierzyć, gdyż poza okresem rui borsuki żyją samotnie. Skutkiem dni miłości, jak łatwo się domyślić, jest oczywiście ciąża, która w przypadku tych ssaków ma szczególny charakter, gdyż jest to ciąża przedłużona. Oznacza to, że po zapłodnieniu płód nie rozwija się. Faktyczny rozwój zaczyna się dopiero zimą. Młode (zazwyczaj 3-4) pojawiają się na świecie wczesną wiosną. Są bardzo delikatne, ślepe i wymagają opieki matki. Ich ciało pokrywa rzadkie białe futerko. Po dwóch miesiącach młode zaczynają wychylać się z nory, a po około pół roku są w stanie samodzielnie się odżywiać. Zimę spędzają jeszcze w rodzinnym gronie.

Cechy szczególne

Nasz bohater bardzo zręcznie porusza się tyłem. Zwłaszcza jesienią, kiedy przygotowuje swoją norę do zimowej śpiączki (borsuki zapadają zimą w sen, jednak łatwo się z niego wybudzają, potrafią również opuszczać norę, by wrócić i ponownie zasnąć. Śpiączka nie jest tak głęboka jak snem zimowym, w jaki zapada np. jeż). Borsuki gromadzą wówczas duże ilości ściółki i wciągają ją do swojego domostwa. Robią to tyłem, obejmując ładunek swoimi łapami. Czynność ta określana jest włóczeniem. Dodać warto, że wyścielenie borsuczej nory jest trudnym zadaniem, gdyż tworzy ją system gęstych korytarzy (rur). Przebiegły borsuk nie drąży korytarza bezpośrednio do pomieszczenia, w którym śpi. Tworzy pod ziemią system labiryntów, które mają zmylić intruza. W gruncie rzeczy borsuki należą do zgodnych stworzeń – nierzadko dzielą swoje nory z lisami lub jenotami. Wówczas każdy mieszkaniec nory ma osobne wejście. Co pewien czas borsuki zmieniają norę na inną. Naukowcy uważają, że takie postępowanie podyktowane jest chęcią wyzbycia się męczących pasożytów.

Ludowe przekonania

W niektórych stronach Polski krążą pogłoski o niesamowitych właściwościach borsuczego sadła. Podobno poprawia ono odporność, łagodzi dolegliwości wywołane astmą oraz objawy przeziębienia. Ogólnie rzecz ujmując ma dobroczynne działanie na ludzki organizm. Czy to prawda? Trudno stwierdzić. Znam myśliwych, którzy uważają, że to jedynie wymysły. Niektórzy sędziwi leśnicy pamiętający czasy parków konnych, wspominają, że stosowano ten specyfik do nacierania uprzęży i puszorów dla koni. Być może któryś z naszych Czytelników wie coś na temat i zechce podzielić się swoją wiedzą na łamach naszego informatora? Czekamy…


J.J.

foto: Szczepan Borecki

redakcja@lukowicatomy.pl

Komentarze

komentarzy

Borsuk (Meles meles) jest niewielkim, lecz masywnym ssakiem. Prowadzi nocy tryb życia, a za dnia przebywa w swojej norze. Jest smakoszem dżdżownic, jednak nie pogardzi jagodami, czy grzybami. Cechuje go upodobanie do czystości. Kto choć raz w życiu miał okazję spotkać na łonie natury borsuka, zwanego także jaźwcem, zapamiętał go z pewnością. Ssak ten ma charakterystyczną krótką i szeroka głowę zakończoną szpiczastym ruchliwym nosem. Jego głowę pokrywa biała sierść przedzielona dwoma czarnymi pasami biegnącymi od nosa przez oczy ku karkowi. Niektórzy naukowcy uważają, że jest to ubarwienie przypominające układ cieni na dnie lasu, inni z kolei sądzą, że pozwala ono…

Review Overview

User Rating: 4.85 ( 2 votes)
0
Traktor 4x4 CUP 2018

Leave a Reply

Traktor 4x4 CUP 2018

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress